Η χορεύτρια στην οποία είναι αφιερωμένη η αίθουσα
Η Carmen Amaya, όπως αφηγείται την ιστορία της το tablao
Από μια παραγκούπολη της Βαρκελώνης σε μια παράσταση μπροστά σε βασιλιά, στο ίδιο έδαφος όπου τώρα το όνομά της κρέμεται πάνω από την πόρτα.
Δείτε εισιτήρια για το Tablao de Carmen στο GetYourGuide ↗Carmen Amaya, in brief
| Year | What happened |
|---|---|
| 1918 | Γεννημένη στο Somorrostro, τον παραθαλάσσιο οικισμό παραγκών της Βαρκελώνης |
| 1929 | Χόρεψε για τον Βασιλιά Alfonso XIII στα εγκαίνια του Poble Espanyol |
| 1941 | Έπαιξε στο Carnegie Hall με τον κιθαρίστα Sabicas |
| 1963 | Πέθανε στο Begur της Girona, μετά από μια τελευταία παράσταση εκείνον τον Αύγουστο |
Somorrostro
Η Carmen Amaya γεννήθηκε το 1918 στο Somorrostro, έναν οικισμό παραγκών που κάποτε στεκόταν στην παραθαλάσσια ζώνη της Βαρκελώνης, σε μια οικογένεια Ρομά φλαμένκο μουσικών. Ο πατέρας της, José Amaya, γνωστός ως «El Chino», έπαιζε κιθάρα, και η οικογένεια εμφανιζόταν μαζί από τότε που η Carmen ήταν μικρή — ήδη από τα πρώτα εφηβικά της χρόνια, οι κριτικοί της Βαρκελώνης την ξεχώριζαν. Το Somorrostro δεν υπάρχει πια, κι αυτός είναι εν μέρει ο λόγος που η αυλή στο Poble Espanyol έχει τόσο βάρος ως ο ένας σταθερός τόπος από τον οποίο μπορεί να ειπωθεί η πρώιμη ιστορία της.
Μια αυλή χτισμένη για έναν βασιλιά
Το 1929, στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης της Βαρκελώνης, χτίστηκε μια ανδαλουσιανή αυλή μέσα στο νέο χωριό Poble Espanyol στον Montjuïc, μια γωνιά ενός χωριού συναρμολογημένου από περισσότερα από εκατό κτίρια αντιγραμμένα από όλη την Ισπανία. Την ημέρα των εγκαινίων, ένα φλαμένκο συγκρότημα αποτελούμενο από την οικογένεια Amaya εμφανίστηκε εκεί για τον Βασιλιά Alfonso XIII, με την Carmen, τότε ακόμη παιδί, ανάμεσά τους. Το tablao βρίσκεται δίπλα σε εκείνη την αυλή, γι' αυτό η ιστορία της αίθουσας και η δική της είναι συνδεδεμένες: ο ίδιος ο χώρος είναι ο σύνδεσμος, όχι μόνο το όνομα πάνω από την πόρτα.
Μια καριέρα που άφησε πίσω της τη Βαρκελώνη
Η φήμη της Amaya μεγάλωσε στη δεκαετία του 1930, και μετά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο περιόδευσε στη Λατινική Αμερική πριν χτίσει μια καριέρα σε όλη την Αμερική και την Ευρώπη. Το 1941 έπαιξε στο Carnegie Hall με τον κιθαρίστα Sabicas, και αναφέρθηκε ότι ο Πρόεδρος Franklin Roosevelt τηn προσκάλεσε να χορέψει στον Λευκό Οίκο. Συνέχισε τις περιοδείες στην Ευρώπη τα επόμενα χρόνια, εμφανιζόμενη μπροστά σε βασιλείς περισσότερες από μία φορές, και παντρεύτηκε τον κιθαρίστα Juan Antonio Agüero το 1951 — μέχρι τότε μια καλλιτέχνιδα της οποίας το όνομα έφτανε πολύ πέρα από τον κόσμο του φλαμένκο στον οποίο είχε μεγαλώσει.
Never rehearsed
Η Amaya έγινε γνωστή για μια ένταση που άλλοι χορευτές της γενιάς της δεν επιχειρούσαν — γρήγορη, κρουστική τεχνική ποδιών που εκείνη την εποχή προοριζόταν συνήθως για άνδρες χορευτές, χορεμένη από μια γυναίκα που έχτισε ολόκληρη τη φήμη της πάνω σε αυτήν. Μαρτυρίες όσων συνεργάστηκαν μαζί της περιγράφουν μια καλλιτέχνιδα που σπάνια χόρευε μια ρουτίνα με τον ίδιο τρόπο δύο φορές, δουλεύοντας με το ένστικτο εκείνης της βραδιάς παρά με μια σταθερή σειρά προβαρισμένη εκ των προτέρων. Είναι ένας λόγος που το όνομά της έχει ακόμη βάρος στο φλαμένκο δεκαετίες μετά: όχι ένα μόνο διάσημο κομμάτι, αλλά ένας τρόπος χορού με τον οποίο μετρήθηκαν άλλοι.
The final years
Η Amaya συνέχισε να εμφανίζεται μέχρι τη δεκαετία του 1960. Έδωσε την τελευταία της παράσταση στις 8 Αυγούστου 1963, στη Gandía, και πέθανε εκείνον τον Νοέμβριο, στις 19, στο Begur της καταλανικής ακτής της Ισπανίας, μετά από νεφρική νόσο· θάφτηκε στο Santander. Ήταν στα μέσα της δεκαετίας των σαράντα, και εμφανιζόταν δημόσια από τότε που ήταν παιδί σε εκείνη την ίδια αυλή του Poble Espanyol περισσότερες από τρεις δεκαετίες νωρίτερα — μια επαγγελματική ζωή που κάλυψε σχεδόν ολόκληρο το διάστημα της παρουσίας της στη σκηνή, χωρίς μια μακρά συνταξιοδότηση στο τέλος της.
Γιατί το ταμπλάο φέρει το όνομά της
Είκοσι πέντε χρόνια μετά τον θάνατό της, το 1988, ένα ταμπλάο άνοιξε δίπλα στην ανδαλουσιανή αυλή όπου είχε εμφανιστεί ως κορίτσι, παίρνοντας το όνομά της. Το ταμπλάο δηλώνει ότι δημιουργήθηκε ως φόρος τιμής σε εκείνη και ότι χόρεψε για τον βασιλιά στο ίδιο σημείο του χωριού όπου στέκει σήμερα. Η αυλή, που μετονομάστηκε σε Patio de Carmen, φιλοξενεί πλέον μια μικρή έκθεση για τη ζωή της.