Wioska wokół tablao
Poble Espanyol: barcelońska wioska z 1929 roku
Dlaczego michelin architektury zbudował całe sztuczne miasteczko na Montjuïc i co stoi tam do dziś.
Zobacz bilety do Tablao de Carmen na GetYourGuide ↗Poble Espanyol w skrócie
| Fakt | Szczegół |
|---|---|
| Zbudowano | w latach 1926–1929, z okazji Międzynarodowej Wystawy w Barcelonie |
| Wykonano z | 117 budynków w pełnej skali, skopiowanych z miast w całej Hiszpanii |
| Gdzie | Montjuïc, około 400 m od Magicznej Fontanny |
| Dziś | Muzeum pod gołym niebem z pracowniami, restauracjami i tablao |
Wioska zbudowana po to, by zwiedzić Hiszpanię w jedno popołudnie
Poble Espanyol powstało w latach 1926–1929 jako jedna z głównych atrakcji Międzynarodowej Wystawy w Barcelonie. Zespół architektów i badaczy przemierzył ponad 20 000 kilometrów po Hiszpanii, odwiedzając ponad 1600 miast, aby skopiować fasady, place i ulice z każdego regionu do jednej wioski na Montjuïc, po której można spacerować — łącznie 117 budynków w pełnej skali, rozmieszczonych tak, jakby regionalna architektura całego kraju została ściśnięta w jedno popołudniowy spacer. Było to przedsięwzięcie ambitne nawet jak na standardy wystawy i właśnie dlatego wioska do dziś sprawia wrażenie autentycznego miasteczka, a nie tematycznej dekoracji.
Dzielnica andaluzyjska
Tablao mieści się w andaluzyjskiej dzielnicy wioski — bielone ściany, kute żelazo, a miejscami ściany od podłogi po balkon ozdobione niebieskimi donicami z czerwonymi geranium, nawiązujące do tradycji dziedzińców z miast takich jak Kordoba. To właśnie w patio tej dzielnicy, a nie na później dostawionej scenie, występowała w 1929 roku rodzina Carmen Amayi: sala tablao i historia samej dzielnicy to ta sama historia, co jest rzadkością w przypadku miejsca tak centralnego dla flamenco w tym mieście — większość tablao powstaje po prostu w dowolnym dostępnym pomieszczeniu, a nie na gruncie z własną udokumentowaną historią występów.
Przetrwanie wystawy
Większość pawilonów wystawowych z 1929 roku rozebrano po zamknięciu targów; Poble Espanyol przetrwał. Pozostał otwarty jako stała atrakcja i był z czasem rozbudowywany — dziś obok oryginalnych ulic i placów mieszczą się tu warsztaty rzemieślnicze, restauracje, muzeum sztuki współczesnej i tablao. Ta ciągłość ma znaczenie dla zwiedzania: budynki, obok których przechodzi się w drodze na kolację, nie są replikami wzniesionymi dla turystów w ostatnich dekadach, lecz tą samą konstrukcją z lat dwudziestych, którą widzieliby ówcześni zwiedzający wystawę — wciąż w użyciu, a nie odstawioną do magazynu.
Spacer przed występem
Każdy bilet do Tablao de Carmen obejmuje wstęp do wioski tego samego dnia od godziny 16:00 — to wystarczająco dużo czasu, by przejść od głównego placu przez kilka dzielnic regionalnych przed kolacją. Ten spacer nie jest formalnością doklejoną do biletu — to kontekst dla sali, w której za chwilę się zasiądzie, ponieważ sam patio, latarnie, goździki i stoły w stylu corrala należą do tego samego otoczenia architektonicznego co ulice na zewnątrz. Przybycie wczesnym popołudniem, a nie tuż przed wejściem o 18:00 lub 20:30, sprawia, że to powiązanie staje się widoczne, a nie domniemane.
Co w pobliżu
Poble Espanyol leży blisko innych wielkich atrakcji Montjuïc — Magic Fountain, oddalonej o około 400 metrów, Pierścienia Olimpijskiego i Fundacji Joana Miró — dzięki czemu wioska sprawdza się równie dobrze jako wczesnowieczorny przystanek w dłuższym dniu na Montjuïc, jak i jako samodzielna wizyta zaplanowana na kolację. Goście, którzy i tak spędzają popołudnie na wzgórzu — w zamku czy w ogrodach — mogą wpleść wizytę w Tablao de Carmen w ten sam dzień bez drugiej wyprawy w górę, ponieważ wliczony wstęp obejmuje cały pozostały czas przed występem.
Poczucie skali
117 budynków brzmi abstrakcyjnie, dopóki nie stanie się wewnątrz jednego z placów — sam główny Plaça Major zbudowano w skali prawdziwego miejskiego rynku, z działającą fasadą ratusza skopiowaną z Aragonii, a odchodzące od niego ulice zmieniają charakter kwartał po kwartale wraz ze zmianą kopiowanych regionów. To nagradza powolny spacer, a nie prostą drogę do drzwi tablao: badania stojące za wioską były celowo szerokie — obejmowały zarówno nadmorskie miasteczka, jak i wioski górskie oraz miasta — więc żadna dzielnica nie wygląda tak samo.